Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Ποιος είμαι στ' αλήθεια; "Τα τρία ανθρωπάκια", Α.Δοξιάδης

Συννεφιασμένη η Κυριακή σήμερα, αλλά τα φωτεινά χαμόγελα των μαθητών –μελών της Λέσχης Ανάγνωσης της Β Γυμνασίου ομόρφυναν το γραφείο των καθηγητών του 1ου Γυμνασίου. Συναντηθήκαμε προκειμένου να συζητήσουμε το βιβλίο «Τα τρία ανθρωπάκια», του Απόστολου Δοξιάδη.
Το βιβλίο είναι μια αλληγορική ιστορία . Τρία αδέρφια, και τα τρία αγόρια, εμπλέκονται χωρίς να το θέλουν σε μια υπόθεση μαφιόζικης εκδίκησης : και οι τρεις θα πρέπει να πεθάνουν στα 42 τους χρόνια από τον γκάγκστερ που του έχει ανατεθεί η υπόθεση, εξαιτίας μιας απερίσκεπτης ενέργειας του πατέρα τους. . Θα φέρει εις πέρας το έργο του ο Πέπε Τερανόβα(ο γκάγκστερ) ή θα υπάρξει ανατροπή;


Η Καλλιόπη Γεωργούλα μας μίλησε πρώτη για το βιβλίο . Συμπάθησε πάρα πολύ τον Πέπε Τερανόβα, τον γκάγκστερ, ενώ της φάνηκε μεγάλο κορόιδο το τρίτο ανθρωπάκι, ο Παντελής ή Λη Φρανκ, μιας και ο Πέπε κατάφερε να γίνει φίλος του και να μην καταλάβει ο άλλος ότι ήταν αρχιμαφιόζος. Η Σελίν διάβασε πολύ γρήγορα το βιβλίο και της άρεσε πάρα πολύ. Η ιστορία της θύμισε σενάριο ταινίας και την κράτησε σε αγωνία μέχρι το τέλος. Αντιπάθησε πολύ το δεύτερο ανθρωπάκι, τον Νικ, ενώ συμπάθησε τον Αλ. Επίσης, την εντυπωσίασε ότι στο τέλος ο Πέπε ηχογράφησε το τέλος της ιστορίας και το έδωσε στον νεαρό φοιτητή.
 Η Αγγελική βρήκε το βιβλίο πολύ προβλέψιμο και συμπάθησε τον Πέπε-κυρίως εξαιτίας της μετάνοιας του. Στην Καλλιόπη Δρόσου άρεσε πολύ η εξέλιξη της υπόθεσης του βιβλίου, το διάβασε πολύ γρήγορα και δεν τη δυσκόλεψε καθόλου.  Η Μαρία πάλι βρήκε πολύ συμπαθητικούς τους χαρακτήρες από το πρώτο και τρίτο ανθρωπάκι(Αλ και Λη) και γενικά ενδιαφέρον το βιβλίο. Στο Διονύση άρεσε πολύ το στυλ του βιβλίου- ότι θύμιζε θρίλερ μυστηρίου , ένα καλό φιλμ νουαρ. Η δομή του βιβλίου –αφήγηση μέσα στην αφήγηση- έκανε πολύ ενδιαφέρουσα την εξέλιξη. Ο Δημήτρης με τη σειρά του ανέφερε ότι δε συμπάθησε τον Πέπε Τερανόβα –παρά την αλλαγή του χαρακτήρα του- ενώ του άρεσε πολύ η εξέλιξη της ιστορίας (διάβασε μέσα σε ένα βράδυ το βιβλίο).
Ο Φίλιππος, αν και δυσκολεύτηκε να διαβάσει το βιβλίο, βρήκε πολύ ωραίους τύπους τα τρία ανθρωπάκια. Ειδικά, επισήμανε ότι το τρίτο ανθρωπάκι έκανε το σωστό και γι αυτό υπήρχε αυτή η εξέλιξη στο βιβλίο., ενώ οι εναλλαγές στην αφήγηση το έκαναν ιδιαίτερα ελκυστικό. Στο Σωτήρη άρεσαν οι ανατροπές στην υπόθεση. Συμπάθησε τον Νικ, ένιωσε λύπη γι αυτόν και την τύχη του. Επίσης και σε αυτόν άρεσε η διακοπή της βασικής αφήγησης από τη συζήτηση του νεαρού φοιτη τη με τον γηραιό τρόφιμο του οικοτροφείου. Η Αλεξάνδρα μας είπε ότι δε θα το ξαναδιάβαζε, αν και της άρεσε πολύ και μας μίλησε για συγκεκριμένα σημεία του βιβλίου που της κίνησαν την προσοχή και ήθελε να μας τα παρουσιάσει. Τέλος, η Ντανιέλα βρήκε βαρετό το βιβλίο και συμπάθησε μόνο το πρώτο ανθρωπάκι.
Μετά τις τοποθετήσεις των μελών , συζητήσαμε γενικά για τα θέματα του βιβλίου. Τα τρία ανθρωπάκια –κατά το τρία γουρουνάκια- και ο κακός- βλέπε λύκος-  δίνουν παραμυθιακή μορφή στο βιβλίο . Και οι τρεις πρωταγωνιστές θέλουν να ξεφύγουν από την κακή τύχη τους και προσπαθούν να το πετύχουν ο καθένας με τον τρόπο του: ο ένας χρησιμοποιώντας το χρήμα, ο άλλος χρησιμοποιώντας τη δόξα και ο τρίτος επιλέγοντας την ολική αλλαγή του χαρακτήρα του. Ποιος θα είναι ο κερδισμένος;
Τι καθορίζει την ταυτότητα μας; Το όνομα μας, οι φίλοι μας, η διεύθυνση μας ; - ερωτήματα που θέτει ο ίδιος ο συγγραφέας. Πόσο το χρήμα ή η περιστασιακή αναγνωρισιμότητα μπορούν να αλλάξουν τη ζωή του ανθρώπου; Μήπως η ριζική αλλαγή στον τρόπο που σκεφτόμαστε, ζούμε και δρούμε είναι αυτή που δίνει και το νόημα στη ζωή μας; Ωραία ερωτήματα, που μας έδωσαν την ευκαιρία να συζητήσουμε για πολλά θέματα.
Η τελική βαθμολογία του βιβλίου είναι 9.

Το επόμενο βιβλίο μας είναι το «Σταργκερλ», του Τζέρυ Σπινέλι.

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

Οι δικές μου Θερμοπύλες

Οι δικές μου Θερμοπύλες είναι η φιλαλήθεια. Όμως φιλαλήθεια δεν σημαίνει, απλώς, να λες την αλήθεια. Ο όρος αυτός κρύβει από πίσω του πολλές σημασίες. Αρχικά, φιλαλήθεια είναι να διακρίνεις το καλό από το κακό, είναι να μπορείς να καταλάβεις ότι τα πιστεύω σου στηρίζονται σε <<ψευδαισθήσεις>> και ότι δεν είναι βάσιμα. Έπειτα, φιλαλήθεια είναι να αποδέχεσαι την αλήθεια, παρόλο που μπορεί να είναι αντίθετη με τη γνώμη σου και τις ιδέες σου. Είναι να μην ψεύδεσαι για να πείσεις κάποιον ότι οι ιδέες σου είναι σωστές και να έχεις το κουράγιο να αποδεχθείς την αλήθεια όσο σκληρή και να είναι. Τέλος ο όρος φιλαλήθεια σημαίνει να γνωρίζεις και να αποδέχεσαι ότι κάποτε θα σταματήσεις να ζεις, χωρίς όμως να αγωνιάς μάταια.
Δημήτρης Πλατανίστας, Β5



<< Αλήθεια >>

Τί είναι άραγε η αλήθεια ;
Τί σημαίνει αλήθεια ;
Αλήθεια σημαίνει πολλά,
η αλήθεια έχει πολλά πρόσωπα.
Αλήθεια σημαίνει η διάκριση του αλάνθαστου και του λανθασμένου.
Αλήθεια σημαίνει η αποδοχή της αλήθειας και η αντίληψη του ψεύτικου, ενώ
η έλλειψη του εγωισμού και η παραδοχή ενός λάθους, σημαίνει επίσης αλήθεια.



Δημήτρης Πλατανίστας, Β5






Είμαι ακόμα δεκατρία
έχω δρόμο για το μέλλον να σκεφτώ.
Αλλά από τα πέντε μου τα χρόνια
ένα συγκεκριμένο αγαπώ.

Να παίρνω ένα πινέλο θέλω
μέσα στο χρώμα να το βουτώ
και όταν αυτό ακουμπήσει χαρτί
να βγει κάτι μαγικό.

Πάνω κάτω τα καταφέρνω
έχω θεωρώ ταλέντο στη ζωγραφική,
αλλά η επιθυμία της μαμάς μου
με τη γνώμη μου αυτή διαφωνεί.

Η μητέρα και κάποιοι άλλοι
λένε πως η τέχνη δεν είναι δουλειά
πως με αυτήν δε θα πετύχω,
ούτε θα πάω στη ζωή μπροστά.

Έχω λοιπόν να πω κάτι
σε αυτούς που μου λένε τέτοιες φήμες
«Δεν πρόκειται να προδώσω εγώ
τις δικές μου Θερμοπύλες».

Κι ας μου λένε να ξεχάσω
τα όνειρα που είχα από μικρή
Δε θα ακούω πια κανέναν
και θα ανέβω στην κορυφή.

Αναστασία Ζήβα, Β2




Όπως όλοι, έτσι και γω έχω συγκεκριμένες αρχές και κανόνες συμπεριφοράς.  Αρχικά η σοβαρότητα είναι η πρώτη αρχή. Πρέπει να ξέρει κάποιος πότε πρέπει να είναι σοβαρός και πότε να κάνει τις βλακείες τους ή ίσως και να ξεφύγει λίγο. Αυτό ισχύει πρώτα για την συμπεριφορά του μπροστά σε άλλα άτομα, αλλά και όταν είναι μόνος του. Η σοβαρότητα, βεβαίως , συνδέεται άμεσα και με την επόμενη αρχή μου, την υπευθυνότητα. Όλοι μας έχουμε υποχρεώσεις και είναι καθήκον μας να ανταπεξερχόμαστε σε αυτές. Έτσι με την υπευθυνότητα γινόμαστε πιο σωστοί άνθρωποι και κερδίζουμε τον σεβασμό των γύρω μας. Επιπλέον, κατά τη γνώμη μου, είναι πολύ σημαντικοί το να είμαστε λογικοί. Με αυτό εννοώ ότι πρέπει να μην επηρεαζόμαστε από τις γνώμες των άλλων , αλλά να εξετάζουμε ο,τιδήποτε συναντάμε καθημερινά , αντικειμενικά και να βγάζουμε δικά μας συμπεράσματα και γενικότερα να δρούμε χωρίς να επηρεαζόμαστε από άλλους, κάνοντας ό,τι εμείς πιστεύουμε πώς είναι το σωστό, το ορθό.

Διονύσης Καραβίτης, Β2


Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

Ευχαριστώ μαμά!

Στη 2η ενότητα της Νεοελληνικής Γλώσσας Β Γυμνασίου ένα από τα θέματα της παραγωγής λόγου αφορά την εργαζόμενη γυναίκα, σύζυγο και μητέρα. Αφού συζητήσαμε με τα παιδιά για τους πολλαπλούς ρόλους της σύγχρονης γυναίκας , αναφερθήκαμε ειδικότερα στο ρόλο της μητέρας. Με αφορμή, λοιπόν, το πόσα πράγματα κάνει η μητέρα στο σπίτι και την προσφορά της στην οικογένεια, οι μαθητές έγραψαν ευχαριστήρια κείμενα για την μητέρα τους. 




Αγαπημένη μου, μαμά,
Με το γράμμα μου αυτό θέλω να σου πω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. Για όσα μου έχεις δώσει και συνεχίζεις να μου δίνεις. Που με μεγαλώνεις με αξίες και όμορφες στιγμές , που με φροντίζεις και που είσαι δίπλα μου σε όλα.
Είσαι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που νιώθει απόλυτα αυτά που νιώθω κι εγώ: τη λύπη μου, την αγωνία μου, τον ενθουσιασμό μου. Όταν δεν είμαι καλά, χάνεις τον ύπνο σου. Όταν είμαι χαρούμενη, γελάς ευτυχισμένη. Και ξέρεις καλύτερα από τον καθένα πως να μου ανεβάζεις το ηθικό, με δυο κουβέντες μόνο. Και το σπουδαιότερο είσαι πάντα κοντά μου, για να με ακούσεις , ό,τι ώρα κι αν είναι.
Πολλές φορές εκνευρίζομαι μαζί σου, γιατί νιώθω ότι είναι σαν να μη με βλέπει, σαν να μη με ακούει κανείς και τότε σου φωνάζω. Αλλά το πιο ωραίο είναι η απάντηση σου όταν με πειράζεις για πλάκα και γω σε απειλώ ότι θα τηλεφωνήσω στο «Χαμόγελο του παιδιού». Πάντα μου απαντάς ότι θα ιδρύσεις το «Χαμόγελο της αδικημένης μάνας» και με κάνεις να γελάω και να τα ξεχνάω όλα!
Το ευχαριστώ δε μπορεί στο ελάχιστο να συγκριθεί με τις θυσίες που κάνεις για μένα. Γι αυτό και θέλω να σου πω ότι σ αγαπάω. Όχι γιατί πρέπει , αλλά γιατί είσαι η μαμάκα μου!






Η Ελληνίδα μάνα είναι το καλύτερο πράγμα που μπορεί να ζητήσει ένας άνθρωπος. Ξέρεις αυτό το ακούραστο ρομπότ που μέχρι εσύ να στρώσεις ένα κρεβάτι , αυτή έχει καθαρίσει όλες τις τουαλέτες του σπιτιού. Αυτή που δεν της έχει δοθεί έπαινος  ποτέ γι αυτά που κάνει.
Εσύ μπορεί να μην την ευχαριστείς αλλά εκείνη δεν σε ευχαριστεί μόνο με λόγια αλλά και με πράξεις. Όταν γυρίζεις από το σχολείο σε ένα σπίτι που είναι στην εντέλεια, αλλά και με έτοιμο φαγητό  άσχετα ότι ξύπνησε στις έξι η ώρα το πρωί και μετά πήγε στη δουλειά. Όπως πάντα η τουαλέτα θα είναι πεντακάθαρη, φυσικά θα υπάρχει καθαρό σεντόνι και δε θα υπάρχουν ιστοί αράχνης γιατί τους πρόσεξε πρώτη η μάνα σου. Τέλος, πάντα θα υπάρχουν ασπιρίνες, ντεπόν, κτλ.
Στο τέλος δεν έχει σημασία τι γιος έχεις υπάρξει. Η μάνα σου πάντα θα σε βοηθάει και θα καθαρίζει τις βρομιές σου, αλλά και εσύ πρέπει να την ευχαριστείς.







Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Σήμερα σου γράφω για τη μητέρα μου.
Ας αρχίσουμε από τα βασικά: τι σημαίνει η λέξη «μάνα». Η μάνα είναι η γυναίκα που σε γέννησε, σε μεγαλώνει, σε αγαπάει και σε προσέχει για όλη της τη ζωή
Η μητέρα μου είναι και φίλη και μητέρα. Είναι ξεχωριστή . Το ξέρω ότι το λένε πολλοί, αλλά εμένα πραγματικά είναι ξεχωριστή. Είναι η καλύτερη! Μερικές φορές συζητάμε για πολλά πράγματα, με βοηθάει σε δύσκολες καταστάσεις και πολλά άλλα πράγματα.
Θέλω να της πω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ , που πάντα κάνει κάτι για μένα. Που όταν έρχομαι από το σχολείο έχει έτοιμο το φαγητό . Για όλα αυτά τα πράγματα, που νομίζουν οι άλλοι ότι εγώ τα βλέπω μεγάλα. Σ αγαπώ μαμά!







Τι σου είναι η μάνα!
Κάθε φορά που σκέφτομαι ότι κάποια μέρα θα φύγω από το σπίτι μου, μακριά από τους γονείς μου και τη χαζούλα αδερφή μου, από τη μια χαίρομαι αλλά από την άλλη θέλω να κλάψω.
Όταν γυρνάω πίσω στο σπίτι μου και δεν βρίσκω το αγαπημένο μου φαγητό (που είναι αυτό είναι λίγο δύσκολο, να βρω δηλ. φαγητό να μη μου αρέσει) γκρινιάζω λιγάκι, αλλά από μετά την ευχαριστώ από μέσα μου. Δεν εκφράζω εύκολα τα συναισθήματα μου στη μαμά μου. Όταν ξυπνάω –που δεν ξυπνάω και πολύ νωρίς- βρίσκω το σπίτι στην εντέλεια και καθαρά και σιδερωμένα ρούχα κάθε μέρα (αχ, αυτή η υπομονή της μάνας!)
Όταν φεύγω από το σπίτι για μια βόλτα, για το φροντιστήριο ή και για το σχολείο, πάντα ακούω τη φράση»Αλεξάνδρα, να προσέχεις» και γω απλά της πετάω ένα ξερό, «εντάξει μαμά, μην ανησυχείς». Όλα πλέον είναι δεδομένα. Είμαστε και είμαι πολύ αχάριστη που δε λέω ένα ευχαριστώ για την φροντίδα που μου χαρίζει τόσα χρόνια η μητέρα μου.
Δεν ξέρω αν η μητέρα μου είναι περήφανη για μένα , αλλά μια μέρα ελπίζω να την κάνω. Νομίζω αυτό θέλει, να είναι περήφανη για τη μεγάλη της κόρη. Η αλήθεια είναι ότι μεγαλώνω μέσα στα πούπουλα σε σύγκριση με τους άλλους σου συγγενείς μας. Ζω μέσα στην ευτυχία. Ποτέ η μαμά μου δε μου χάλασε χατίρι. Με προσέχει, με νοιάζεται .μητέρα είναι και κάθε μητέρα θέλει το καλύτερο για το παιδί της.
………… Ελπίζω να είσαι περήφανη, που είμαι το παιδί σου
Συγνώμη που δε σου μοιάζω, μαμά μου….
Σ αγαπώ κι ας μην στο λέω συχνά…..






Η μητέρα μου θα έλεγα πως δε μοιάζει με την κλασσική Ελληνίδα μάνα. Ο λόγος είναι πώς λείπει από το σπίτι σχεδόν όλη τη μέρα, γιατί εργάζεται. Πολλές φορές απορώ πως τα καταφέρνει και πότε προλαβαίνει να ικανοποιήσει τις ανάγκες μας: να μαγειρέψει , να σιδερώσει, να καθαρίσει..
Είναι αλήθεια πως σχεδόν ποτέ δε ζήτησα κάτι και δεν το έκανε- θεωρώ δεδομένα πολλά πράγματα. Πραγματικά δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι , πώς θα μπορούσε να είναι η ζωή μου χωρίς τη μητέρα μου . Και το λέω αυτό γιατί πέρσι για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα έλειπε για σοβαρούς λόγους. Παρόλο που ήταν μαζί μου ο πατέρας μου, η αδερφή μου και φυσικά η «Ελληνίδα γιαγιά», που μας φρόντιζε, ένιωθα ένα κενό μέσα μου. Θα μπορούσα να πω πως ένιωθα και ανασφάλεια. Παρόλα αυτά δεν νιώθω πως πρέπει να πω ευχαριστώ στη μητέρα μου, γιατί όσα κάνει τα κάνει με όλη της την αγάπη και σίγουρα δεν περιμένει αντάλλαγμα……… Ίσως κάποια μέρα να νιώσω την ανάγκη να της πω ευχαριστώ…..







Λοιπόν θα ξεκινήσω από τα δεδομένα. Το φαγητό , τα ρούχα, τα σεντόνια, η καθαριότητα και γενικά λίγη τάξη στο σπίτι δεν εμφανίζονται ως δια μαγείας, αλλά υπάρχει ένα άτομο, η μητέρα, που φροντίζει για όλες αυτές τις ανάγκες του σπιτιού αλλά και υπόλοιπης οικογένειας και γι αυτό σε ευχαριστώ, μαμά, παρόλο που δε στο λέω καθημερινά.
Τώρα πρέπει να αναφέρω πώς πάντοτε ακους ο,τι έχω να σου πω , πάντοτε θυμάσαι να κάνεις ό,τι σου έχω ζητήσει , πάντοτε με φροντίζεις , μ αγαπάς κι αυτό το εκτιμώ. Ζητώ επίσης συγνώμη , για όλες αυτές τις φορές που έχω μιλήσει απότομα ή άσχημα και σε στενοχώρησα.

Τέλος, ενώ δεν είναι και η πιο πρωτότυπη φράση , δε θα ήθελα καμιά άλλη μητέρα εκτός από σένα και το εννοώ. Σε ευχαριστώ.



Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Πολεμώντας για την επιβίωση-"Κοσμοδρόμιο"



Κυριακή απόγευμα με συννεφιά και ψύχρα στο νησί, αλλά τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης της Β Γυμνασίου συνεπή στο ραντεβού τους έφτασαν στις 4 το απόγευμα για να συζητήσουμε για το βιβλίο της Ελένης Κατσαμά «Κοσμοδρόμιο». Είχαμε και τους πρώτες απόντες λόγω ασθένειας-οι ιώσεις μας επισκέφτηκαν νωρίς!
Τα παιδιά συμφώνησαν ότι το βιβλίο ήταν αρκετά ενδιαφέρον και το ότι ήταν συλλογή διηγημάτων τους έδωσε μια ελευθερία να τους αρέσουν κάποιες ιστορίες πολύ και άλλες να μην τους ενθουσιάσουν. Στους περισσότερους δεν άρεσε το διήγημα με  τίτλο «Το ταξίδι του αλατιού»- ίσως γιατί δεν μπόρεσαν να ταυτιστούν με το ταξίδι ενηλικίωσης των παιδιών που ζουν στην έρημο.
Το βιβλίο έθιγε πάρα πολλά θέματα που αφορούν τους εφήβους. Πρώτα ο Φίλιππος αναφέρθηκε στο θέμα του bullying , που ήταν το κεντρικό θέμα της ιστορίας από την Αγγλία. Αυτό που παρατήρησε η Καλλιόπη  ήταν ότι αυτή η ιστορία μπορεί να δώσει δύναμη και κουράγιο σε κάποια/ον που έχει βιώσει τον εκφοβισμό από κάποιο νταή, ότι η ανάγνωση και μόνο μπορεί να τον κάνει να συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι μόνος του, αν του δείξει ότι μπορεί αν αντιμετωπίσει αυτή τη συμπεριφορά. Η Εύα, με αφορμή την ιστορία «Όχι εμένα» , μίλησε για τα παιδιά που αναγκάζονται με τη βία να γίνουν μέλη στρατιωτικών οργανώσεων και από πολύ νωρίς παύουν να είναι παιδιά, εντάσσονται στον κόσμο των ενηλίκων βίαια και χωρίς επίγνωση των ηθικών ορίων .Η Σελίν εντόπισε το πρόβλημα της παχυσαρκίας που συνδέεται με την έλλειψη αγάπης (XXL,Μισισιπής). Ο Χρήστος Παπασωτήρης είπε ότι πολλά διηγήματα αναφέρονται στην παιδική εκμετάλλευση και την καταπάτηση των δικαιωμάτων του παιδιού.

Γκουιγιού (Κίνα)

 Ο Χρήστος Παπαχρήστος με αφορμή το διήγημα Χρυσόψαρο (Ρουμανία) αναφέρθηκε στην επιβίωση αυτών των παιδιών-πόσο δύσκολο είναι γι αυτά τα παιδιά αυτό το θέμα που έχουμε λυμένο εμείς. Η Εύα παρουσίασε το θέμα της φιλίας στο διήγημα «Ρίγιο και Μασούτζι» και η Αναστασία Ζήβα στο θέμα της παιδικής εργασίας –παιδιά ανήλικα εργάζονται κάτω από απαράδεκτες συνθήκες σε πολλές χώρες του κόσμου. Η Στέλλα και η Αγγελική αναφερόμενες στο «Δειλό παιδί» -διήγημα που άρεσε στα περισσότερα μέλη!- παρουσίασαν το θέμα της μοναξιάς αλλά και της περιθωριοποίησης των ηλικιωμένων. Η εκμετάλλευση του νεκρού παππού στην Ιαπωνία (Ποιος φοβάται τον παππού;) συνδέεται με την οικονομική κρίση σύμφωνα με την Εύα -και φυσικά κάναμε και την αναγωγή στη δική μας χώρα και την οικονομική κρίση που βιώνει. Τέλος, ο Δημήτρης αναφέρθηκε στο θέμα του νεοναζισμού που θίγεται στο διήγημα «Νικολάι», που η ιστορία του αποτελεί γροθιά στο στομάχι. Η έξαρση του φαινομένου στη σημερινή Ευρώπη  πρέπει να μας προβληματίσει.
Οι άνθρωποι των υπονόμων, Ρουμανία

Κλείνοντας τη συνάντηση αναφερθήκαμε στον τίτλο του βιβλίου. «Κοσμοδρόμιο»- γιατί αυτός ο τίτλος; Γιατί μαθαίνουμε για κόσμους που δεν ξέραμε, γιατί το βιβλίο μας δείχνει πώς ζουν έφηβοι σε άλλα μέρη του πλανήτη-που ναι μεν δεν είναι τα δικά μας μέρη, αλλά αποτελούν μέρος του δικού μας κόσμου-, γιατί η συγγραφέας ήθελε να μας γνωρίσει πρόσωπα και καταστάσεις που δεν ξέραμε. Οι νέοι άνθρωποι προσπαθούν να ακουστούν, να μιλήσουν για τις δύσκολες ιστορίες τους, να μας στείλουν τα δικά τους μηνύματα. Το εξώφυλλο του βιβλίου μας θυμίζει τον άνθρωπο-λύκο, που πολεμάει για να επιβιώσει.
Ουσιαστική και η σημερινή μας συζήτηση, γεμάτη από τις σκέψεις και τους προβληματισμούς των μαθητών. Η συνολική βαθμολογία του βιβλίου ήταν 9.
Το επόμενο βιβλίο μας είναι «Τα τρία ανθρωπάκια» του Απόστολου Δοξιάδη.
 (Τι κρίμα που ξεχάσαμε να βγάλουμε φωτογραφία!)

Τα μέλη που έλειπαν από τη συνάντηση έγραψαν τις κριτικές τους.πρώτη η κριτική του Διονύση.
Έχοντας διαβάσει το συγκεκριμένο βιβλίο, μπορώ να πω πως ήρθα σε κοντινή ‘’επαφή’’ με τους χαρακτήρες της κάθε ιστορίας. Το κάθε παιδί από την κάθε διαφορετική χώρα είχε και μία ξεχωριστή ιστορία. Αυτό μου φάνηκε αρκετά αναζωογονητικό, καθώς δεν εστιαζόταν σε λεπτομέρειες, αλλά άλλαζε τις ιστορίες και γι’ αυτόν τον λόγο δεν ήταν και βαρετό. Όσον αφορά την ιστορία που μου έκανε περισσότερη εντύπωση θα πώ την δεύτερη ιστορία – στην Αγγλία. Κατά την γνώμη μου έθιξε άμεσα τον σχολικό εκφοβισμό ή αλλιώς ‘’Bullying’’. Ήταν μια από τις πιο έντονες ιστορίες, διότι μας έδειξε την σκληρότητα του σχολικού εκφοβισμού και γενικότερα του εκφοβισμού μέσα από τα διάφορα περιστατικά που συνέβησαν στο σχολείο της Κλάρα.


Κατά την άποψη μου το βιβλίο Κοσμοδρόμιο είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αλλά ταυτόχρονα κια ένα από τα πιο παράξενα βιβλία που έχω διαβάσει. Η δομή του μοιάζει με εφημερίδα.Κάθε κεφάλαιο είναι και μια καινούρια ιστορία παιδιών της ηλικίας μας , από όλο τον κόσμο. Οι ιστοριούλες μου άρεσαν πολύ , το μόνο που θα ήθελα ήταν μερικές να αναπτυχθούν λίγο περισσότερο( όπως η ιστορία του Ντάνι και το XXL) εφόσον το bullying και η παχυσαρκία είναι καθημερινό φαινόμενο. 
Σωτήρης Καβαδάκης

Το βιβλίο το Κοσμοδρόμιο δε μου άρεσε. Ο λόγος είναι ότι είχε πολλά και διαφορετικά κεφάλαια και το καθένα αναφερόταν σε διαφορετική ιστορία. Αυτό εμένα με κούρασε και με έκανε να μη θέλω να συνεχίσω να το διαβάσω. Αν και μου άρεσαν κάποια κεφάλαια, όπως το Δειλό παιδί, καθώς και το μήνυμα που θέλει να περάσει , βαρέθηκα και μάλιστα δεν είχα όρεξη να το τελειώσω. 
Καλλιόπη Δρόσου







Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Αγαπητοί γονείς...., (Παράπονα κι ευχαριστώ από τους μαθητές)



 Το απόσπασμα από το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ που υπάρχει στο βιβλίο των νεοελληνικών Κειμένων της Β Γυμνασίου αφορά τις  σκέψεις και τα παράπονα της Άννας  για τους γονείς της. Αφού ολοκληρώσαμε τη μελέτη του αποσπάσματος, οι μαθητές του Β2 και του Β5 έγραψαν τα δικά τους παράπονα ή τα δικά τους ευχαριστώ στους γονείς τους.Οι εργασίες τους είχαν είτε τη μορφή γραμμάτων προς τους γονείς τους είτε ήταν μια σελίδα από το προσωπικό ημερολόγιο των μαθητών είτε ήταν γράμματα προς κάποιο φίλο/η τους στο οποίο έγραφαν όσα σκέφτονται.


Φίλε μου Τάκη,

       Ύστερα από πολλές συζητήσεις με τους γονείς μου και ειδικά με τον πατέρα έχουν αρχίσει να με καταλαβαίνουν, αλλά και εγώ κατάλαβα αυτούς! Έπειτα από πολλά χρόνια τσακωμών, νεύρων, άγχους και στεναχώριας όλα αυτά τα συναισθήματα έχουν σχεδόν εξαλειφθεί! Θυμάμαι στο τέλος του δημοτικού που ο πατέρας μου πίστευε πως έπρεπε να διαβάζω περισσότερο και ότι έπρεπε να μελετώ ασκήσεις  πέραν από αυτές που μας ανέθεταν στο σχολείο. Επειδή , φυσικά, δεν διάβαζα παραπάνω από αυτά που μας ζητούσαν οι δάσκαλοι τσακωνόμασταν. Άλλοτε αγχωνόμουν μήπως με έπιανε αδιάβαστο ή δεν θυμόμουν κάτι και μου έκανε παρατήρηση νευριασμένος. Αργότερα, στεναχωριόμουν, γιατί δεν είχα κινητό ,όπως οι φίλοι μου, γιατί δεν με άφηναν να δω ταινίες για μεγαλύτερες ηλικίες και γιατί δεν μπορούσα να βγω έξω μέχρι αργά. Έτσι , λόγω του άγχους και άλλων παραγόντων πίστευα πως περνούσα μία άθλια ζωή και ήθελα να σταματήσει όλη αυτή η κατάσταση. Έτσι, άρχισα να τους  μιλάω, να εκφράζω την γνώμη μου και να λέω τι κάνουν λάθος και τι με πειράζει.
         Σήμερα δεν συμπεριφέρονται, ποτέ, με τρόπο που με ενοχλεί και ξέρουν τι με πειράζει. Για παράδειγμα δεν ανακατεύονται στα μαθήματα μου και δεν μου λένε ποτέ πόσο , πότε και τι πρέπει να  διαβάσω. Επίσης, σήμερα, καταλαβαίνω ότι όταν ήμουν μικρότερος είχα άδικο και δεν ήταν σωστό να απαιτώ να έχω κινητό, να παρακολουθώ ακατάλληλα πράγματα και να βγαίνω έξω μέχρι αργά. Οπότε είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που έχω αυτούς τους γονείς οι οποίοι με εκτιμούν , έχουν προσαρμοστεί στις ανάγκες μου και μου συμπεριφέρονται σαν ένα ώριμο και μεγάλο άτομο.



Αγαπητοί γονείς,
Σας στέλνω αυτό το γράμμα για να σας εκφράσω το ένα και μοναδικό παράπονο , που έχω από σας.
Αρχικά, ένα μεγάλο ευχαριστώ που με φέρατε στον κόσμο. Το ξέρω δεν είναι αρκετό, αλλά θα προσπαθήσω να κάνω πράγματα, που θα σας ευχαριστήσουν . Το μοναδικό μου παράπονο δεν έχει να κάνει με την αγάπη σας, αλλά με τα πιστεύω σας. Η ιδεολογία σας είναι αντίθετη με τη δική μου-ίσως γιατί έχουν αλλάξει οι εποχές και οι νέοι σκέφτονται αλλιώς- με αποτέλεσμα να τσακωνόμαστε άσχημα. Το ξέρω ότι θέλετε το καλό μου, αλλά δεν έχετε βρει το σωστό τρόπο να μου δείξετε.
Ελπίζω οι παρατηρήσεις μου να μη σας στενοχώρησαν και να προσπαθήσετε να αλλάξετε. Το ξέρω ότι δεν έχω και τον καλύτερο χαρακτήρα και παίζει ρόλο και η εφηβεία. Συγγνώμη για όσα έχω κάνει και σας στενοχώρησα.




Αγαπητοί γονείς,
Σας γράφω αυτό το γράμμα, για να εκφράσω τα παράπονα που έχω από σας. …. Αυτό που θα ήθελα λοιπόν είναι να μου έχετε περισσότερη εμπιστοσύνη και να μην αμφισβητείτε τη γνώμη μου. Καταλαβαίνω ότι και γω κάποιες φορές παραφέρομαι, αλλά να ξέρετε ότι χαίρομαι γιατί βλέπω πραγματικά ότι προσπαθείτε να μας μεγαλώσετε σωστά και να κάνετε το καλύτερο για μας.



Τα παράπονα μου από τους γονείς μου
·        Φοβάμαι την κριτική τους
·        Δεν ακούνε ποτέ τις απόψεις μου-ίσως ακούει ο πατέρας μου, αλλά κάνει ότι τα ξέρει όλα.
·        Δεν καταλαβαίνουν ποτέ τις ανάγκες ς μου
·        Όταν τους λέω ότι θέλω να ξεπεράσω τους φόβους μου, μου λένε ξεπέρασε τους μόνος σου.
·        Το παιδί του άλλου είναι πάντα πιο έξυπνο από μένα. Εμένα με υποτιμούν.




Αγαπητοί μου γονείς
Σας γράφω αυτό το γράμμα, με σκοπό να σας ευχαριστήσω για όλα όσα μου προσφέρετε. Καταρχάς, όπως κάθε γονιός θέλει το καλό του παιδιού του, έτσι θέλετε και σεις το δικό μου, ώστε να γίνω ένας καλός και χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία.
Μου παρέχετε τα πάντα –μόρφωση, ένδυση, καλή διατροφή, διασκέδαση. Βέβαια , δεν είναι μόνο τα υλικά αγαθά, αλλά το κυριότερο είναι οι ηθικές αρχές, η αγάπη σας-την οποία πολλά παιδιά δεν την έχουν- , η στοργή σας και οι πολύτιμες συμβουλές σας, που θα μου χρησιμέψουν για όλη την υπόλοιπη ζωή μου.
Το μόνο μου και μικρό παράπονο είναι πώς νιώθετε λίγο ανασφαλείς απέναντι μου, όταν βγαίνω έξω με την παρέ αμου. Βέβαια, έχετε δίκιο, διότι έξω παραμονεύουν πολλοί κίνδυνοι.
Εδώ κλείνω το γράμμα μου και θέλω να ξέρετε ότι η αγάπη μου για σας είναι και θα είναι απεριόριστη.





Αγαπητοί μου γονείς,
Σας γράφω αυτό το γράμμα για να σας εκφράσω τα παράπονα μου. Γενικά δεν έχω κάποιο πρόβλημα. Το μόνο μου παράπονο είναι αυτό με τους βαθμούς.
Πολλά παιδιά, μέσα σ αυτά και εγώ , φοβόμαστε την αντίδραση σας στο αντίκρυσμα των βαθμών. Αγχώνομαι πολύ για το πώς θα το πάρετε. Με το να πάρεις ένα χαμηλό βαθμό, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου. Η προσπάθεια είναι αυτή που μετράει, σε ό,τι κι αν κάνεις στη ζωή σου.
Παίρνοντας ένα καλό βαθμό , φυσικά είναι ένας λόγος να χαρείς και να νιώθεις περηφάνια για τον εαυτό σου. Μπορεί όμως να υπάρξει μια άτυχη στιγμή. Θα ήθελα, λοιπόν, να μπορώ να σας λέω ελεύθερα τα αποτελέσματα ενός τέστ ή ενός διαγωνίσματος, χωρίς να φοβάμαι την αντίδραση σας.
Εύχομαι, λοιπόν, με αυτό εδώ το γράμμα, να δείτε λίγο διαφορετικά τη στάση σας απέναντι μου- στο θέμα των βαθμών. Και την επόμενη φορά ενός αποτελέσματος να είμαι πιο χαλαρή απ’ ότι συνήθως.



Αγαπητή μου μητέρα, σου στέλνω αυτό το γράμμα για να σου εκφράσω τα παράπονα μου. Πρώτον: Μανούλα μου, μπορείς να μη με πρήζεις να φορέσω ζακέτα; Έξω έχει 20 βαθμούς Κελσίου και εσύ να φορέσω ζακέτα; Για έλα δοκίμασε το εσύ! Δεύτερον: μη με αναγκάζεις να μιλήσω στο τηλέφωνο κάθε φορά που παίρνει τηλέφωνο η θεία από την Κρήτη. Δεν την έχω δει ΠΟΤΕ μου και δεν την ξέρω. Και θέλεις να της πω και για το πώς περνάει το σόι μου; (Ειλικρινά τέτοιες ώρες παρακαλάω να μην είχαμε τέτοια τεχνολογία!). Τρίτον και σημαντικότερο: Όταν πάω να χτυπήσω την κορούλα σου, σημαίνει πώς κάτι μου έχει κάνει, δεν την βαράω επειδή έτσι μου κάπνισε.



 Αγαπημένοι μου γονείς,
Σας γράφω αυτή την επιστολή για να σας ευχαριστήσω για όλα όσα μου έχετε προσφέρει ως τώρα.
Καταρχάς σας ευχαριστώ για ότι μου παρέχετε. Μου παρέχετε στέγη . τροφή και πολλά πράγματα που μου άρεσαν και σεις μου αγοράσατε.
Αλλά πιο πολύ απ όλα σας ευχαριστώ , επειδή με κάνατε τον άνθρωπο που είμαι σήμερα. Μου μάθατε τρόπους , να είμαι ευγενικός και γενναιόδωρος. Ποτέ δε δείξατε το θυμό σας και τα προβλήματα σας απέναντι μου, αλλά καθόσασταν υπομονετικά και δίνατε προσοχή σε μένα. Ευχαριστώ για τις δραστηριότητες που με έχετε εγγράψει και για όλες τις στιγμές που μου δημιουργείτε χαρά και αγάπη.
Εύχομαι να χαρείτε με αυτή την σύντομη επιστολή και σας ευχαριστώ για όλα , αλλά πάνω απ΄όλα σας ευχαριστώ γιατί μου χαρίσατε ζωή.