Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

Πολεμώντας για την επιβίωση-"Κοσμοδρόμιο"



Κυριακή απόγευμα με συννεφιά και ψύχρα στο νησί, αλλά τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης της Β Γυμνασίου συνεπή στο ραντεβού τους έφτασαν στις 4 το απόγευμα για να συζητήσουμε για το βιβλίο της Ελένης Κατσαμά «Κοσμοδρόμιο». Είχαμε και τους πρώτες απόντες λόγω ασθένειας-οι ιώσεις μας επισκέφτηκαν νωρίς!
Τα παιδιά συμφώνησαν ότι το βιβλίο ήταν αρκετά ενδιαφέρον και το ότι ήταν συλλογή διηγημάτων τους έδωσε μια ελευθερία να τους αρέσουν κάποιες ιστορίες πολύ και άλλες να μην τους ενθουσιάσουν. Στους περισσότερους δεν άρεσε το διήγημα με  τίτλο «Το ταξίδι του αλατιού»- ίσως γιατί δεν μπόρεσαν να ταυτιστούν με το ταξίδι ενηλικίωσης των παιδιών που ζουν στην έρημο.
Το βιβλίο έθιγε πάρα πολλά θέματα που αφορούν τους εφήβους. Πρώτα ο Φίλιππος αναφέρθηκε στο θέμα του bullying , που ήταν το κεντρικό θέμα της ιστορίας από την Αγγλία. Αυτό που παρατήρησε η Καλλιόπη  ήταν ότι αυτή η ιστορία μπορεί να δώσει δύναμη και κουράγιο σε κάποια/ον που έχει βιώσει τον εκφοβισμό από κάποιο νταή, ότι η ανάγνωση και μόνο μπορεί να τον κάνει να συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι μόνος του, αν του δείξει ότι μπορεί αν αντιμετωπίσει αυτή τη συμπεριφορά. Η Εύα, με αφορμή την ιστορία «Όχι εμένα» , μίλησε για τα παιδιά που αναγκάζονται με τη βία να γίνουν μέλη στρατιωτικών οργανώσεων και από πολύ νωρίς παύουν να είναι παιδιά, εντάσσονται στον κόσμο των ενηλίκων βίαια και χωρίς επίγνωση των ηθικών ορίων .Η Σελίν εντόπισε το πρόβλημα της παχυσαρκίας που συνδέεται με την έλλειψη αγάπης (XXL,Μισισιπής). Ο Χρήστος Παπασωτήρης είπε ότι πολλά διηγήματα αναφέρονται στην παιδική εκμετάλλευση και την καταπάτηση των δικαιωμάτων του παιδιού.

Γκουιγιού (Κίνα)

 Ο Χρήστος Παπαχρήστος με αφορμή το διήγημα Χρυσόψαρο (Ρουμανία) αναφέρθηκε στην επιβίωση αυτών των παιδιών-πόσο δύσκολο είναι γι αυτά τα παιδιά αυτό το θέμα που έχουμε λυμένο εμείς. Η Εύα παρουσίασε το θέμα της φιλίας στο διήγημα «Ρίγιο και Μασούτζι» και η Αναστασία Ζήβα στο θέμα της παιδικής εργασίας –παιδιά ανήλικα εργάζονται κάτω από απαράδεκτες συνθήκες σε πολλές χώρες του κόσμου. Η Στέλλα και η Αγγελική αναφερόμενες στο «Δειλό παιδί» -διήγημα που άρεσε στα περισσότερα μέλη!- παρουσίασαν το θέμα της μοναξιάς αλλά και της περιθωριοποίησης των ηλικιωμένων. Η εκμετάλλευση του νεκρού παππού στην Ιαπωνία (Ποιος φοβάται τον παππού;) συνδέεται με την οικονομική κρίση σύμφωνα με την Εύα -και φυσικά κάναμε και την αναγωγή στη δική μας χώρα και την οικονομική κρίση που βιώνει. Τέλος, ο Δημήτρης αναφέρθηκε στο θέμα του νεοναζισμού που θίγεται στο διήγημα «Νικολάι», που η ιστορία του αποτελεί γροθιά στο στομάχι. Η έξαρση του φαινομένου στη σημερινή Ευρώπη  πρέπει να μας προβληματίσει.
Οι άνθρωποι των υπονόμων, Ρουμανία

Κλείνοντας τη συνάντηση αναφερθήκαμε στον τίτλο του βιβλίου. «Κοσμοδρόμιο»- γιατί αυτός ο τίτλος; Γιατί μαθαίνουμε για κόσμους που δεν ξέραμε, γιατί το βιβλίο μας δείχνει πώς ζουν έφηβοι σε άλλα μέρη του πλανήτη-που ναι μεν δεν είναι τα δικά μας μέρη, αλλά αποτελούν μέρος του δικού μας κόσμου-, γιατί η συγγραφέας ήθελε να μας γνωρίσει πρόσωπα και καταστάσεις που δεν ξέραμε. Οι νέοι άνθρωποι προσπαθούν να ακουστούν, να μιλήσουν για τις δύσκολες ιστορίες τους, να μας στείλουν τα δικά τους μηνύματα. Το εξώφυλλο του βιβλίου μας θυμίζει τον άνθρωπο-λύκο, που πολεμάει για να επιβιώσει.
Ουσιαστική και η σημερινή μας συζήτηση, γεμάτη από τις σκέψεις και τους προβληματισμούς των μαθητών. Η συνολική βαθμολογία του βιβλίου ήταν 9.
Το επόμενο βιβλίο μας είναι «Τα τρία ανθρωπάκια» του Απόστολου Δοξιάδη.
 (Τι κρίμα που ξεχάσαμε να βγάλουμε φωτογραφία!)

Τα μέλη που έλειπαν από τη συνάντηση έγραψαν τις κριτικές τους.πρώτη η κριτική του Διονύση.
Έχοντας διαβάσει το συγκεκριμένο βιβλίο, μπορώ να πω πως ήρθα σε κοντινή ‘’επαφή’’ με τους χαρακτήρες της κάθε ιστορίας. Το κάθε παιδί από την κάθε διαφορετική χώρα είχε και μία ξεχωριστή ιστορία. Αυτό μου φάνηκε αρκετά αναζωογονητικό, καθώς δεν εστιαζόταν σε λεπτομέρειες, αλλά άλλαζε τις ιστορίες και γι’ αυτόν τον λόγο δεν ήταν και βαρετό. Όσον αφορά την ιστορία που μου έκανε περισσότερη εντύπωση θα πώ την δεύτερη ιστορία – στην Αγγλία. Κατά την γνώμη μου έθιξε άμεσα τον σχολικό εκφοβισμό ή αλλιώς ‘’Bullying’’. Ήταν μια από τις πιο έντονες ιστορίες, διότι μας έδειξε την σκληρότητα του σχολικού εκφοβισμού και γενικότερα του εκφοβισμού μέσα από τα διάφορα περιστατικά που συνέβησαν στο σχολείο της Κλάρα.



Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Αγαπητοί γονείς...., (Παράπονα κι ευχαριστώ από τους μαθητές)



 Το απόσπασμα από το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ που υπάρχει στο βιβλίο των νεοελληνικών Κειμένων της Β Γυμνασίου αφορά τις  σκέψεις και τα παράπονα της Άννας  για τους γονείς της. Αφού ολοκληρώσαμε τη μελέτη του αποσπάσματος, οι μαθητές του Β2 και του Β5 έγραψαν τα δικά τους παράπονα ή τα δικά τους ευχαριστώ στους γονείς τους.Οι εργασίες τους είχαν είτε τη μορφή γραμμάτων προς τους γονείς τους είτε ήταν μια σελίδα από το προσωπικό ημερολόγιο των μαθητών είτε ήταν γράμματα προς κάποιο φίλο/η τους στο οποίο έγραφαν όσα σκέφτονται.


Φίλε μου Τάκη,

       Ύστερα από πολλές συζητήσεις με τους γονείς μου και ειδικά με τον πατέρα έχουν αρχίσει να με καταλαβαίνουν, αλλά και εγώ κατάλαβα αυτούς! Έπειτα από πολλά χρόνια τσακωμών, νεύρων, άγχους και στεναχώριας όλα αυτά τα συναισθήματα έχουν σχεδόν εξαλειφθεί! Θυμάμαι στο τέλος του δημοτικού που ο πατέρας μου πίστευε πως έπρεπε να διαβάζω περισσότερο και ότι έπρεπε να μελετώ ασκήσεις  πέραν από αυτές που μας ανέθεταν στο σχολείο. Επειδή , φυσικά, δεν διάβαζα παραπάνω από αυτά που μας ζητούσαν οι δάσκαλοι τσακωνόμασταν. Άλλοτε αγχωνόμουν μήπως με έπιανε αδιάβαστο ή δεν θυμόμουν κάτι και μου έκανε παρατήρηση νευριασμένος. Αργότερα, στεναχωριόμουν, γιατί δεν είχα κινητό ,όπως οι φίλοι μου, γιατί δεν με άφηναν να δω ταινίες για μεγαλύτερες ηλικίες και γιατί δεν μπορούσα να βγω έξω μέχρι αργά. Έτσι , λόγω του άγχους και άλλων παραγόντων πίστευα πως περνούσα μία άθλια ζωή και ήθελα να σταματήσει όλη αυτή η κατάσταση. Έτσι, άρχισα να τους  μιλάω, να εκφράζω την γνώμη μου και να λέω τι κάνουν λάθος και τι με πειράζει.
         Σήμερα δεν συμπεριφέρονται, ποτέ, με τρόπο που με ενοχλεί και ξέρουν τι με πειράζει. Για παράδειγμα δεν ανακατεύονται στα μαθήματα μου και δεν μου λένε ποτέ πόσο , πότε και τι πρέπει να  διαβάσω. Επίσης, σήμερα, καταλαβαίνω ότι όταν ήμουν μικρότερος είχα άδικο και δεν ήταν σωστό να απαιτώ να έχω κινητό, να παρακολουθώ ακατάλληλα πράγματα και να βγαίνω έξω μέχρι αργά. Οπότε είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που έχω αυτούς τους γονείς οι οποίοι με εκτιμούν , έχουν προσαρμοστεί στις ανάγκες μου και μου συμπεριφέρονται σαν ένα ώριμο και μεγάλο άτομο.



Αγαπητοί γονείς,
Σας στέλνω αυτό το γράμμα για να σας εκφράσω το ένα και μοναδικό παράπονο , που έχω από σας.
Αρχικά, ένα μεγάλο ευχαριστώ που με φέρατε στον κόσμο. Το ξέρω δεν είναι αρκετό, αλλά θα προσπαθήσω να κάνω πράγματα, που θα σας ευχαριστήσουν . Το μοναδικό μου παράπονο δεν έχει να κάνει με την αγάπη σας, αλλά με τα πιστεύω σας. Η ιδεολογία σας είναι αντίθετη με τη δική μου-ίσως γιατί έχουν αλλάξει οι εποχές και οι νέοι σκέφτονται αλλιώς- με αποτέλεσμα να τσακωνόμαστε άσχημα. Το ξέρω ότι θέλετε το καλό μου, αλλά δεν έχετε βρει το σωστό τρόπο να μου δείξετε.
Ελπίζω οι παρατηρήσεις μου να μη σας στενοχώρησαν και να προσπαθήσετε να αλλάξετε. Το ξέρω ότι δεν έχω και τον καλύτερο χαρακτήρα και παίζει ρόλο και η εφηβεία. Συγγνώμη για όσα έχω κάνει και σας στενοχώρησα.




Αγαπητοί γονείς,
Σας γράφω αυτό το γράμμα, για να εκφράσω τα παράπονα που έχω από σας. …. Αυτό που θα ήθελα λοιπόν είναι να μου έχετε περισσότερη εμπιστοσύνη και να μην αμφισβητείτε τη γνώμη μου. Καταλαβαίνω ότι και γω κάποιες φορές παραφέρομαι, αλλά να ξέρετε ότι χαίρομαι γιατί βλέπω πραγματικά ότι προσπαθείτε να μας μεγαλώσετε σωστά και να κάνετε το καλύτερο για μας.



Τα παράπονα μου από τους γονείς μου
·        Φοβάμαι την κριτική τους
·        Δεν ακούνε ποτέ τις απόψεις μου-ίσως ακούει ο πατέρας μου, αλλά κάνει ότι τα ξέρει όλα.
·        Δεν καταλαβαίνουν ποτέ τις ανάγκες ς μου
·        Όταν τους λέω ότι θέλω να ξεπεράσω τους φόβους μου, μου λένε ξεπέρασε τους μόνος σου.
·        Το παιδί του άλλου είναι πάντα πιο έξυπνο από μένα. Εμένα με υποτιμούν.




Αγαπητοί μου γονείς
Σας γράφω αυτό το γράμμα, με σκοπό να σας ευχαριστήσω για όλα όσα μου προσφέρετε. Καταρχάς, όπως κάθε γονιός θέλει το καλό του παιδιού του, έτσι θέλετε και σεις το δικό μου, ώστε να γίνω ένας καλός και χρήσιμος άνθρωπος στην κοινωνία.
Μου παρέχετε τα πάντα –μόρφωση, ένδυση, καλή διατροφή, διασκέδαση. Βέβαια , δεν είναι μόνο τα υλικά αγαθά, αλλά το κυριότερο είναι οι ηθικές αρχές, η αγάπη σας-την οποία πολλά παιδιά δεν την έχουν- , η στοργή σας και οι πολύτιμες συμβουλές σας, που θα μου χρησιμέψουν για όλη την υπόλοιπη ζωή μου.
Το μόνο μου και μικρό παράπονο είναι πώς νιώθετε λίγο ανασφαλείς απέναντι μου, όταν βγαίνω έξω με την παρέ αμου. Βέβαια, έχετε δίκιο, διότι έξω παραμονεύουν πολλοί κίνδυνοι.
Εδώ κλείνω το γράμμα μου και θέλω να ξέρετε ότι η αγάπη μου για σας είναι και θα είναι απεριόριστη.





Αγαπητοί μου γονείς,
Σας γράφω αυτό το γράμμα για να σας εκφράσω τα παράπονα μου. Γενικά δεν έχω κάποιο πρόβλημα. Το μόνο μου παράπονο είναι αυτό με τους βαθμούς.
Πολλά παιδιά, μέσα σ αυτά και εγώ , φοβόμαστε την αντίδραση σας στο αντίκρυσμα των βαθμών. Αγχώνομαι πολύ για το πώς θα το πάρετε. Με το να πάρεις ένα χαμηλό βαθμό, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου. Η προσπάθεια είναι αυτή που μετράει, σε ό,τι κι αν κάνεις στη ζωή σου.
Παίρνοντας ένα καλό βαθμό , φυσικά είναι ένας λόγος να χαρείς και να νιώθεις περηφάνια για τον εαυτό σου. Μπορεί όμως να υπάρξει μια άτυχη στιγμή. Θα ήθελα, λοιπόν, να μπορώ να σας λέω ελεύθερα τα αποτελέσματα ενός τέστ ή ενός διαγωνίσματος, χωρίς να φοβάμαι την αντίδραση σας.
Εύχομαι, λοιπόν, με αυτό εδώ το γράμμα, να δείτε λίγο διαφορετικά τη στάση σας απέναντι μου- στο θέμα των βαθμών. Και την επόμενη φορά ενός αποτελέσματος να είμαι πιο χαλαρή απ’ ότι συνήθως.



Αγαπητή μου μητέρα, σου στέλνω αυτό το γράμμα για να σου εκφράσω τα παράπονα μου. Πρώτον: Μανούλα μου, μπορείς να μη με πρήζεις να φορέσω ζακέτα; Έξω έχει 20 βαθμούς Κελσίου και εσύ να φορέσω ζακέτα; Για έλα δοκίμασε το εσύ! Δεύτερον: μη με αναγκάζεις να μιλήσω στο τηλέφωνο κάθε φορά που παίρνει τηλέφωνο η θεία από την Κρήτη. Δεν την έχω δει ΠΟΤΕ μου και δεν την ξέρω. Και θέλεις να της πω και για το πώς περνάει το σόι μου; (Ειλικρινά τέτοιες ώρες παρακαλάω να μην είχαμε τέτοια τεχνολογία!). Τρίτον και σημαντικότερο: Όταν πάω να χτυπήσω την κορούλα σου, σημαίνει πώς κάτι μου έχει κάνει, δεν την βαράω επειδή έτσι μου κάπνισε.



 Αγαπημένοι μου γονείς,
Σας γράφω αυτή την επιστολή για να σας ευχαριστήσω για όλα όσα μου έχετε προσφέρει ως τώρα.
Καταρχάς σας ευχαριστώ για ότι μου παρέχετε. Μου παρέχετε στέγη . τροφή και πολλά πράγματα που μου άρεσαν και σεις μου αγοράσατε.
Αλλά πιο πολύ απ όλα σας ευχαριστώ , επειδή με κάνατε τον άνθρωπο που είμαι σήμερα. Μου μάθατε τρόπους , να είμαι ευγενικός και γενναιόδωρος. Ποτέ δε δείξατε το θυμό σας και τα προβλήματα σας απέναντι μου, αλλά καθόσασταν υπομονετικά και δίνατε προσοχή σε μένα. Ευχαριστώ για τις δραστηριότητες που με έχετε εγγράψει και για όλες τις στιγμές που μου δημιουργείτε χαρά και αγάπη.
Εύχομαι να χαρείτε με αυτή την σύντομη επιστολή και σας ευχαριστώ για όλα , αλλά πάνω απ΄όλα σας ευχαριστώ γιατί μου χαρίσατε ζωή.




Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

Πρόσεχε τις πράξεις σου, γιατί γίνονται συνήθεια... (Γράμματα στην κ.Ιουλία από το διήγημα του Α.Τσέχοφ "Ένας αριθμός")


Αγαπητή κ.Ιουλία,
      Γεια σας, τι κάνετε; Είμαι η Βαρβάρα και σας γράφω αυτήν την επιστολή για για σας εκφράσω την απογοήτευση μου για την στάση που κρατήσατε απέναντι στον εργοδότη σας.
      Πρώτα πρώτα,θα ήθελα να σας πω η στάση σας απέναντι στον εργοδότη σας ήταν απαράδεκτη,διότι δεν πρέπει να αφήνετε κανέναν να σας εκμεταλλεύεται. Ήσασταν άβουλη και ντροπαλή,διστάσατε να πείτε την γνώμη σας.Δεν έπρεπε να συγκρατήσετε τον θυμό σας και να αφήσετε τον πατέρα μου να σας μειώσει τα λεφτά από τον μισθό σας, ενώ τα αξίζατε και είχατε δίκιο.
     Έπρεπε να πατήσετε πόδι και να πείτε την αλήθεια μόλις ακούσατε ότι σας μειώνει τα λεφτά για πράγματα τα οποία δεν κάνατε.Επίσης έπρεπε να εκφραστείτε. Έπρεπε να σκεφτείτε διπλώματικα και να      διαπραγματευτείτε μαζί του.
     Τέλος, παρόλο που ο εργοδότης σας το έκανε αυτό γισα σας δώσει ένα μάθημα πιστεύω ότι πρέπει να ξεχνάτε ότι έχετε φωνή την οποία ΄πρέπει να χρησιμοποιείται για να λέτε την γνώμη σας και να εκφράζεστε.
                                                                                   Με εκτίμηση,
                                                                                       Βαρβάρα!    

Ειρήνη Δημητριάδου, Β2   







Αγαπητή κυρία Ιουλία,
  Σας γράφω αυτό το γράμμα, με αφορμή το χθεσινό περιστατικό στο σπίτι μου, στο οποίο κρυφάκουσα τον πατέρα μου και εσάς να μιλάτε.
  Αρχικά, σας κοροϊδεύει, λέγοντας σας πως αντί για σαράντα είχατε συμφωνήσει για τριάντα ρούβλια τον μήνα. Στη συνέχεια, σας μειώνει τις μέρες τις οποίες εργαστήκατε κατά πέντε, αλλά εσείς μόνο αναφέρατε τις σωστές τιμές και μόλις ο πατέρας μου σας έδωσε την δικαιολογία ότι τις είχε σημειωώσει, αμέσως υποχωρήσατε. Θα μπορούσατε και θα έπρεπε να είχατε διεκδικήσει τα δικαιώματα σας εφόσον ο πατέρας μου σας έκλεβε στην κυριολεξία. Επιπλέον, μετά την πρώτη μείωση του μισθού σας, ο πατέρας μου αναφέρει διάφορα περιστατικά στα οποία εσείς από απροσεξία σας είχατε προκαλέσει ζημιές και με αφορμή αυτές τις ζημιές σας ξαναμειώνει τον μισθό. Τώρα, εσείς μείνατε απολύτως άβουλη, κλειστή και βουβή. Ειδικά στο σημείο που ο πατέρας μου σας είπε ότι θα μειώσει την αμοιβή σας, διότι εγώ έσκισα το σακάκι μου καθώς δεν με επιβλέπατε, έπρεπε να είχατε σταματήσει για να επιχειρηματολογήσετε. Στο κάτω κάτω, δεν έχετε καμία υποχρέωση για να με προσέχετε. Είστε δασκάλα! Μόνο σε ένα σημείο της συζήτησης προσπαθήσατε να δικαιολογηθείτε, όταν είπατε πως δανειστήκατε τρία ρούβλια αντί για δέκα χαμηλοφώνως, όμως φθσικά αυτό δεν έφτανε, διότι πάλι υποχωρήσατε στο γεγονός ότι ο πατέρας μου το είχε σημειώσει.
  Πρέπει να σας πω πως απογοητεύτηκα πολύ από τηυν στάση σας. Φερθήκατε εντελώς παθητικά και διστακτικά και γίνατε μαθητής στη θέση του δασκάλου μπροστά στον πατέρα μου. Εάν δεν σας σεβόταν και σας εξαπατούσε, εσείς θα βγαίνατε χαμένη. Ελπίζω με τα λόγια του πατέρα μου στο τέλος να συνειδητοποιήσατε την άβουλη στάση που κρατήσατε και να την διορθώσετε για το δικό σας καλό.
 Ο μαθητής σας, Κόλιας.
Διονύσης Καραβίτης, Β2





Αγαπημένη μου δασκάλα,
   Με το γράμμα μου αυτό θέλω να σας εκφράσω την απογοήτευση μου για τη στάση που κρατήσατε, όταν ο πατέρας μου προσπάθησε να σας «εκμεταλλευτεί». Παρακολουθούσα κρυμμένη τη σκηνή και πραγματικά λυπήθηκα για την παθητική σας στάση.
    Επρόκειτο για τα χρήματα σας, τον κόπο της δουλειάς σας. Θα ήταν άδικο να μην πληρώνεστε σωστά. Εσείς αντίθετα, όσο ο εργοδότης επιχειρούσε να σας στερήσει ένα μέρος από τα χρήματα σας, δεν τολμήσατε να μιλήσετε κ’ τα μάτια σας γέμισαν δάκρυα. Στο τέλος μάλιστα, αν είναι δυνατόν, τον ευχαριστήσατε που σας έκλεψε!!
     Ομολογώ πως στην αρχή δεν είχα καταλάβει γιατί το έκανε αυτό ο πατέρας μου, που ως άνθρωπος δεν είχε αδικήσει ποτέ κάποιον. Όπως, όμως και εσείς διαπιστώσατε σκοπός του ήταν να σας δώσει ένα μάθημα. Να καταλάβετε ότι πρέπει να φωνάζετε για το δίκιο σας, και να μην είστε άβουλη, γιατί για να επιβιώσει κανείς στον κόσμο σήμερα πρέπει να πατάει πόδι κ’ να δείχνει λίγο τα δόντια του.
      Εύχομαι πραγματικά να αλλάξετε στάση, ώστε να μην πέφτετε θύμα εκμετάλλευσης. Να γίνετε δυναμική κ’ να αντιδράσετε όταν απειλείτε το δίκιο σας. Θα σας πω ακόμη ότι αυτό ήταν κ’ για εμένα ένα πολύτιμο μάθημα για την υπόλοιπη ζωή μου.

Με αγάπη, η  μαθήτριά σας Βαρβάρα
Καλλιόπη Δρόσου, Β2




Αγαπητή κυρία,
Παρακολουθούσα εγώ κρυμμένος, καθώς εσείς βλέπατε τον πατέρα μου να σας «κλέβει». Ξέρω ότι ήταν φάρσα, αλλά και πάλι, για να επιβιώσετε σε αυτόν τον κόσμο, πρέπει να μάθετε να είστε διεκδικητική όσον αφορά τα δικαιώματά σας. Ξεχάστε το γεγονός ότι είστε γυναίκα.
Σας έβλεπα να αγχώνεστε και να βήχετε νευρικά, όσο ο μισθός σας όλο κατέβαινε. Έπρεπε από την πρώτη αφαίρεση να παλέψετε για το δίκιο σας και να το κάνετε ξεκάθαρο με επιχειρήματα λογικά, ότι αξίζετε πολλά περισσότερα. Δεν είστε εργαλείο εκμετάλλευσης!
Ο πατέρας μου χρησιμοποίησε επίσης λανθασμένο τρόπο για να αποδείξει ότι αύτος έχει δίκιο και εσείς άδικο. Θα ήταν ευεργετικό αν ξέρατε να αιτιολογείτε τις αποφάσεις σας. Λέτε στον πατέρα μου ευχαριστώ, επειδή οι άλλοι σας έκλεψαν παραπάνω;! Δουλεύετε τόσο σκληρά μην τυχόν πάθουμε κάτι, μας βοηθάτε στο διάβασμα, μας πηγαίνετε βόλτα και πολλά άλλα! Δεν τεμπελιάζετε καθόλου, κάνετε τη δουλειά σας πολύ καλά! Εγώ είμαι πολύ ευχαριστημένος! Μην σας πω ότι αξίζετε αύξηση κιόλας!
Δεν σας κάνω παρατήρηση βέβαια. Απλά προτείνω τρόπους που θα καλυτερεύσουν το μέλλον σας.
Ο μαθητής σας,
Κόλιας  
Σωτήρης Καβαδάκης, Β2             





     Κυρία Ιουλία
Τις προάλλες παρακολούθησα τη σκηνή με τον πατέρα μου και σας γράφω αυτό το γράμμα για να σας πω πώς ένιωσα.
Στενοχωρήθηκα και απογοητεύτηκα με τη συμπεριφορά σας. Η αλήθεια είναι πως δεν το περίμενα αυτό από εσάς. Πάντα πίστευα πώς ήσασταν μια δυναμική γυναίκα και μια γυναίκα που θα μπορούσε να διεκδικήσει το δίκιο της. Αντίθετα, από όσα είδα,  μάλλον όλα αυτά δεν ισχύουν.
Δεν πρέπει να είστε άβουλη και φοβισμένη. Φωνάξτε.Πάρτε το δίκιο στα χέρια σας. Δεν είναι σωστό να σας κάνουν οι άλλοι ό,τι θέλουν. Πόσο μάλλον όταν δουλεύετε τόσο σκληρά. Το αξίζετε, οπότε μιλήστε γι αυτό που θέλετε.
Τέλος, θέλω να σας πω πώς μπορεί η συμπεριφορά σας να με απογοήτευσε και να με στενοχώρησε αλλά για μένα θα είστε πάντα η καλύτερη δασκάλα του κόσμου. Επίσης θέλω να σας πω πως ανακουφίστηκα πολύ όταν έμαθα πως όλο αυτό ήταν μια φάρσα. Ελπίζω το γράμμα μου να σας βοηθήσει να καταλάβετε το λάθος σας.
Αντριάνα Παππούλα, Β5




Αγαπητή κυρία Ιουλία
Στενοχωρήθηκα πολύ με τη σκηνή που παρακολούθησα χτες με τον πατέρα μου. Δεν ήταν σωστός μαζί σας. Σας αδίκησε. Και εσείς κυρία δε φωνάξατε για το δίκιο σας. Σας έκλεψε και δε βγάλατε τσιμουδιά. Ήθελα να μπω αλλά τρόμαξα.
Είστε δασκάλα κυρία και πρέπει να υποστηρίζετε τον εαυτό σας, γιατί ο κόσμος είναι κακός.
Χάρηκα πολύ που μετά ο πατέρας μου σας έκανε φάρσα, σας έδωσε ένα καλό μάθημα και μετά σας πλήρωσε όλα σας τα χρήματα.
Άκουσα και ότι άλλοι άνθρωποι δε σας έδιναν τίποτε και δεν είναι ωραίο. Πιστεύω ότι αυτό το γράμμα θα σας βοηθήσει να καταλάβετε το λάθος σας και να μην το ξανακάνετε.
Με αγάπη
Η μαθήτρια σας
Πρεσλάβα Πέτροβα, Β5




Αγαπητή κυρία Ιουλία
Υπήρξατε η δασκάλα μου για πολύ καιρό, αρκετό για να σας αγαπήσω και εγώ και η αδερφή μου. Μας μάθατε πολλά και μας κάνατε μεγαλόψυχους και ευγενικούς. Αλλά πάντα είχατε ένα ελάττωμα. Αυτό είναι η ανικανότητα σας να διεκδικήσετε τα δικαιώματα σας.
Δυστυχώς ήμουν παρών στο περιστατικό που συνέβη με τον πατέρα μου. Στενοχωρήθηκα παρά πολύ. Ένιωθα και ακόμη νιώθω ότι αδικήσατε τον εαυτό σας. Αυτό συμβαίνει διότι έχετε την ικανότητα να μιλήσετε ωραία, αλλά δεν έχετε το θάρρος να διεκδικήσετε τα δικαιώματα σας και να απαντάτε σε ότι σας λένε.
Επίσης είναι τραγικό το ότι σας συμπεριφέρονταν όλοι οι προηγούμενοι εργοδότες σας με άσχημο τρόπο και δε σας έδιναν τελικά τα χρήματα που σας χρωστούσαν . Κανονικά οι γυναίκες θα έπρεπε να έχουν ίσα δικαιώματα με τους άνδρες και να μη θεωρούνται κατώτερες.
Ελπίζω στο μέλλον να μην καταδέχεστε να σας κοροιδεύουν ή να σας κλέβουν . Ελπίζω να είστε θαρραλέα και να μη φοβάστε να μιλήσετε . Τέλος, ελπίζω όλες οι γυναίκες του κόσμου κάποτε να έχουν ίσα δικαιώματα με τους άντρες και να έχουν και ελευθερία λόγου.
Σας εύχομαι ό,τι καλύτερο!
Δημήτρης Πλατανίστας, Β5






Αγαπητή κυρία Ιουλία,
Εχθές παρακολούθησα την σκηνή που έγινε με τον πατέρα μου και στενοχωρήθηκα πάρα πολύ.  
Στην αρχή νόμιζα ότι θα σας έδινε παραπάνω χρήματα επειδή είστε τόσο καλή δασκάλα. Αλλά άρχισε να αφαιρεί. Έπρεπε να υπερασπιστείτε τον εαυτό σας, γιατί έλεγε πράγματα που δεν ήταν αλήθεια και σας αδίκησε. Επίσης , αφού νιώθατε αδικημένη έπρεπε να πείτε κάτι, έπρεπε να εκφράσετε τα συναισθήματα σας.
Στο τέλος άκουσα ότι ήταν φάρσα και χάρηκα, μόνο για λίγο όμως. Όταν είπατε ότι σας το έκαναν και άλλοι αυτό, λυπήθηκα. Είστε δασκάλα και διδάσκετε τα παιδιά πώς να συμπεριφέρονται, ενώ εσείς συμπεριφέρεστε σαν έναν άβουλο άνθρωπο; Την επόμενη φορά που θα συμβεί αυτό να μιλήσετε για το δίκιο σας και να υποστηρίξετε τον εαυτό σας. Να μην κάθεστε και ακούτε αυτά τα απαίσια πράγματα που σας λένε. Εύχομαι αυτό το γράμμα να σας βοηθήσει να καταλάβετε ότι πρέπει να μιλάτε για το δίκιο σας.
Με αγάπη, η μαθήτρια σας

Ηλέκτρα Σακελλάρη, Β5      


Κυριακή, 22 Οκτωβρίου 2017

Άννα Φράνκ: «Υπάρχει ομορφιά ακόμα και μέσα στη δυστυχία»

Η ομάδα μας στην πρώτη της συνάντηση για φέτος διάβασε τη ζωή της Άννας Φράνκ, αλλά σε κόμικ. Η Άννα Φράνκ , μια νεαρή Εβραία, αφηγείται στο ημερολόγιο της πώς βίωσε η οικογένεια της τα γεγονότα του Β Παγκοσμίου πολέμου και τις διώξεις των Γερμανών.Η ίδια πεθαίνει σε στρατόπεδο συγκέντρωσης λίγες μέρες πριν οι Σύμμαχοι μπουν σε αυτό και απελευθερώσουν τους κρατούμενους. Το ενδιαφέρον σε αυτό το βιβλίο είναι η ρεαλιστική εικονογράφηση αλλά και η παράλληλη αναφορά στα ιστορικά γεγονότα που οδήγησαν στην άνοδο του Ναζισμού και την επικράτηση του Χίτλερ στην εξουσία.
Τα περισσότερα μέλη ήταν και πέρσι στην ομάδα, αλλά φέτος είχαμε και κάποιες νέες αφίξεις! Στην συνάντηση που ορίσαμε το βιβλίο που θα διαβάζαμε, ενημερώσαμε και τα νέα μέλη για τον τρόπο λειτουργίας της Λέσχης μας- επιλογή βιβλίου, συμμετοχή στην ομάδα, συζήτηση. Έτσι σήμερα, περάσαμε κατευθείαν στη συζήτηση, αφού πρώτα τοποθετήθηκαν όλα τα μέλη σχετικά με το αν τους άρεσε ή όχι το βιβλίο. 

Η Σελίν μας είπε ότι η ρεαλιστική εικονογράφηση έκανε ξεκούραστη την ανάγνωση, ενώ οι διάλογοι τραβούσαν την προσοχή του αναγνώστη. Σε αυτό συμφώνησε και ο Χρήστος (Παπασωτήρης) με το Διονύση,  ενώ διαφώνησε ο άλλος Χρήστος (Παπαχρήστος), ο οποίος μας είπε ότι θα προτιμούσε να διαβάσει το βιβλίο. Την ίδια άποψη είχε και ο Φίλιππος. Ο Δημήτρης θεώρησε πρωτότυπο τον τρόπο παρουσίασης της ιστορίας , αν και δεν του άρεσε η εικονογράφηση.
Αναφορικά με την ίδια την ιστορία, η Αναστασία (Ζελεζνιάκ) μας είπε ότι , ενώ αρχικά βρήκε τη πολύ βαρετή, στη συνέχεια, όταν η Άννα άρχισε να αφηγείται λεπτομέρειες από τη ζωή της , απέκτησε ενδιαφέρον. Στην Αναστασία (Ζήβα) άρεσε πολύ το βιβλίο, αλλά τελείωσε πολύ γρήγορα και στενοχωρήθηκε πολύ, όταν άρχισε να αλλάζει η εικονογράφηση του βιβλίου μετά τη σύλληψη και μεταφορά της Άννας και της οικογένειας της στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η Μαρία στενοχωρήθηκε πολύ στο τέλος της ιστορίας και τη γοήτευσαν οι λεπτομέρειες του εγκλεισμού της οικογένειας στο κρησφύγετο. Η Καλλιόπη θεώρησε αρχικά βαρετό το βιβλίο, αλλά μετά , όταν άρχισε να γίνεται πιο αναλυτικό, μπήκε στην ιστορία και τέλος στενοχωρήθηκε από τα λόγια του πατέρα της Άννας –όταν αναφέρθηκε στη σχέση της κόρης του με τη μητέρα της. Και οι δύο Χρήστοι βρήκαν κουραστική την αρχή του βιβλίου, αλλά μετά τους κέντρισε το ενδιαφέρον η ίδια η ιστορία. Μάλιστα ο Χρήστος (Παπαχρήστος) μας είπε ότι ήταν πολύ σκληρές οι εικόνες από το Άουσβιτς. Ο Διονύσης αναφέρθηκε στο ότι παρόλο που ο πατέρας της Άννας πολέμησε στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο και είχε πάρει και παράσημο γι αυτό, βρέθηκε κυνηγημένος στο Β Παγκόσμιο. Ο ίδιος μας είπε ότι αν ήταν στη θέση της Άννας, δε θα είχε επιβιώσει.

Στο Δημήτρη άρεσαν όλες οι ιστορικές λεπτομέρειες που αναφέρονται στο κόμικ-παράλληλα με τη βασική ιστορία- , αν και η ίδια η ιστορία δεν τον συγκίνησε. Ο Σωτήρης εντυπωσιάστηκε από το ότι ο πατέρας δείχνει μεγάλη κατανόηση στην κόρη του-σε αντίθεση με τη μητέρα της Άννας- ενώ του άρεσαν και όλα τα ιστορικά παραθέματα και όχι η παρουσίαση της ζωής στο καταφύγιο. Η Μαριάνθη και Αντωνία συμφώνησαν ότι το τέλος της ιστορίας ήταν πολύ θλιβερό , ενώ τους άρεσαν όλες οι λεπτομέρειες και τα γεγονότα από την καθημερινότητα της Άννας και της οικογένειας της. Η Ντανιέλα στάθηκε ιδιαίτερα στη σχέση της Άννας με το μπαμπά της , ενώ το θλιβερό τέλος της στενοχώρησε. Η Κυρανιώ πάλι, αν και βρήκε βαρετή την αρχή του βιβλίου, στη συνέχεια την τράβηξε η περιγραφή του καταφύγιου και το πώς ζούσαν στην κρυψώνα αυτή. Η Αγγελική θα προτιμούσε να διαβάσει το βιβλίο, διότι το κόμικ δεν της άρεσε- ούτε η εικονογράφηση του, ούτε ο τρόπος που παρουσιάστηκαν τα γεγονότα. Αυτό επίσης που της έκανε εντύπωση ήταν ότι η δασκάλα της Άννας δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσους Εβραίους μαθητές είχε , μέχρι που άρχισε η δίωξη τους από το σχολείο. Η Σελίν αντίθετα βρήκε πολύ ωραίο το κόμικ-και την εικονογράφηση και τον τρόπο παρουσίασης των γεγονότων- και αυτό που την εντυπωσίασε ήτα ότι ο καλύτερος φίλος της Άννας ήταν το ημερολόγιο της.


Στη συνέχεια η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από τα θέματα που θίγει το βιβλίο, με πρώτο την άνοδο και την επικράτηση του ναζισμού. Ο Δημήτρης αναφέρθηκε στο πώς ο Χίτλερ στηρίχτηκε στην απελπισία των ανθρώπων, προκειμένου να ανέλθει στην εξουσία , ενώ ο Διονύσης συμπλήρωσε πώς ο ίδιος αιτιολόγησε κάθε πρόβλημα που υπήρχε στη γερμανική κοινωνία, ρίχνοντας τις ευθύνες στην εβραϊκή κοινότητα.  Ο Φίλιππος μίλησε για τις ψεύτικες υποσχέσεις του απέναντι στα λαϊκά στρώματα , ενώ η Σελίν στον ότι όλο αυτό το πολιτικό οικοδόμημα στηρίχτηκε στα συμφέροντα –πολιτικά και οικονομικά. Βέβαια, υπήρξε ευθεία αναφορά και στο σήμερα που βιώνει τόσο η χώρα μας όσο και η Ευρώπη με την άνοδο του νεοναζισμού.

Οι σχέσεις της Άννας με τους γονείς της καθώς και οι συγκρούσεις που βίωνε έκαναν τα μέλη της ομάδας να αναφερθούν στις δικές τους σχέσεις με τους γονείς τους – άλλοι τα βρίσκουν με τον ένα  γονιό και άλλοι με τον άλλον, αλλά όλοι σχεδόν είχαν το παράπονο ότι οι μεγάλοι δεν τους καταλαβαίνουν! Παράλληλα, συζητήσαμε για το αν οι ίδιοι κρατούν ημερολόγιο και αν αυτό τους βοηθά να εκφράσουν καλύτερα τα συναισθήματα τους ή αν είναι ένας τρόπος να μιλούν σε κάποιον γι αυτά, επειδή δεν εμπιστεύονται εύκολα τους φίλους τους. Το αν οι ίδιοι θα άντεχαν να περάσουν όλα αυτά που πέρασε η Άννα, αποτέλεσε μια ακόμη πτυχή της συζήτησης- και εδώ αποδείχτηκε ότι δεν θα αντέχαμε πολλοί αυτή την κατάσταση.
Κλείνοντας τη συζήτηση μας , που κράτησε δύο(!) ολόκληρες ώρες, είπαμε να κρατήσουμε αυτή την όμορφη φράση της Άννας Φρανκ: «Υπάρχει ομορφιά ακόμα και μέσα στη δυστυχία»